Wczoraj w czasie ulewnego deszczu stałem pod parasolem i rozmyślałem. O czym? O tym że po wystrychnięciu mnie na dudka, przez któregoś już tam w moim życiu wydawcę, postanowiłem definitywnie zakończyć moją pisarską karierę. Ileż bowiem można, żyć samymi obietnicami, prawda? Tak więc przede mną roztaczała się świetlana przyszłość magazyniera w rodzinnej firmie, sobotniego pielęgnowania ogródka i oglądania seriali na platformach internetowych. Zacząłem od telewizji właśnie. No bo cóż może robić mężczyzna w wieku przedemerytalnym jak nie gapić się w telewizor. Nie, nie jestem fanem tego medium. Studia na kierunku medialnym, ostatecznie przekonały mnie że poziom manipulacji jest tam tak wysoki że ociera się o granice absurdu. Zresztą sam, stojąc zawodowo za kamerą ową manipulacje tworzyłem. Na przykład wtedy, kiedy na pewną bardzo ważną uroczystość przyszło zaledwie kilku zaproszonych gości. Każdy w miarę obeznany kamerzysta wie, że spokojnie można z tego zrobić imprezę, na której sala pęka w szwach. Wystarczy umiejętnie operować kadrem. Tak więc, nie lubię telewizji zbytnio, no może za wyjątkiem starych filmów i dokumentów. Ale wróćmy do tematu. Włączyłem sobie serial, sami wiecie jaki i zrobiło mi się smutno. Bardzo smutno. I nie chodzi mi o to że serial dalece odbiega od oryginału. Przecież reżyser może wszystko. Zrobiło mi się smutno z powodu chamskiego i wulgarnego języka. A potem poczytałem recenzje krytyków rozpływających się nad owym serialem. Że taki doskonały, że nowatorski, że mistrzowsko zagrany. Może i tak. Ale, nie zmienia to faktu, że toniemy w językowym rynsztoku. I wszyscy temu przyklaskują. I pewnie wielu z was powie teraz że przesadzam, wybrzydzam albo nawet się wywyższam, uważając to za złe. Ale ja obserwuję to zjawisko od lat i widzę jak nasz poziom kultury języka leci na łeb na szyje. Kiedyś przecież, w niepamiętnych już czasach, przekleństwa stanowiły rzadkość, ograniczały się do zamkniętych rewirów lub przynajmniej były wytłumaczalne poprzez zaistniałe okoliczności. A tymczasem większość dzisiejszego przekazu medialnego nafaszerowana jest przekleństwami w skali gargantuicznej. Piosenki – pełne przekleństw. Skecze – pełne wulgaryzmów. Filmy – bez steku przekleństw nie mają prawa zaistnieć. Powoli zjawisko to zaczyna zataczać coraz szersze kręgi. Spowszedniało. Znormalizowaliśmy je. Pozwoliliśmy mu wejść do strefy publicznej jak dzikom do miast. A ja tak nie chcę. I choć święty w tej sferze nie jestem, choć za kierownicą zdarza mi się stracić panowanie, to nie mam najmniejszego zamiaru przenosić tych niezbyt chwalebnych wyczynów do mojej twórczości. Co więcej, pomyślałem sobie że może trzeba bardziej panować nad swoim językiem? Bo chyba coś we mnie pękło. Pomyślałem bowiem że pomnażając taki język powolutku przyczyniam się do śmierci kultury. Nie całej oczywiście ale tej zwanej wysoką. Bo przecież istnieje także kultura ta niższa i zawsze istniała. Kopanie się po zadkach od wieków rozśmieszało publiczność a pikantne teksty znane są od starożytności. Jednak te dwie kultury zawsze istniały jakby koło siebie. Ludzie mieli wybór! Przynajmniej od czasu kiedy kultura zaczęła działać na masową skalę. A dzisiaj ten wybór nie jest już taki oczywisty. Kultura wysoka, kłania się siermiężnej rozrywce! Przepoczwarza się i udaje coś czym nie jest i być nie powinna! Pozwalamy aby język pełen wulgaryzmów, pełen brudu i przemocy pojawiał się nawet tam gdzie widzami, słuchaczami są dzieci. Usprawiedliwiamy to wywodem myślowym o strukturze drogowego walca, stanowiącym że i tak wszyscy, wszędzie i zawsze przeklinają. Ja jednak jestem w takim wieku, że pamiętam czasy w których nie było to oczywiste a publiczne wulgaryzmy były piętnowane.

Dzisiaj wielu z was czyta ten tekst i myśli sobie że oszalałem, że zamieniam się w ciotkę dewotkę, że zdziadziałem, że uważam się za lepszego albo że zaczynam walczyć ze swobodą wypowiedzi, że walczę z wiatrakami.

Powiem wam coś. Może i to wszystko prawda. Przynajmniej prawda tych, którzy za prawdę to biorą i chcą brać. Ale ja nie. Nie chcę tak pisać i tak tworzyć. Wychowywałem się na triadzie klasycznych dążeń do Mądrości, Dobra i Piękna. Tak mnie lepiono. Taki był mój dom. I choć w wieku nastoletnim zbuntowałem się całkowicie przeciwko tym wartościom, ostatecznie do domu wróciłem. I uważam to za bezcenne dziedzictwo. Dlatego postanowiłem, że będę pisał dalej. Najlepiej jak umiem. Będę pisał NA PRZECIW temu co dzisiaj się dzieje. Na ile oczywiście mam talent i na ile jeszcze mogę go rozwijać.

Bo musi być jakaś równowaga. Choćbym miał skruszyć kopię o jeden wiatrak, i rzucić jeden kamyczek… wiecie gdzie. Wiem też że sam nie dam rady. Sam bardzo szybko utonę w zalewie krytyki, drwiny, obojętności. I tu mój skromny apel do wszystkich tworzących. Może warto zacząć się przeciwstawiać upadkowi kultury, zaczynając od dzisiaj konsekwentnie tworzyć maleńkie skrawki mądrości, dobra i piękna? A dla tych którzy tak robią prośba ogromna, by nie przestawali! Pomimo wszystko! Ja wiem że jest takich wielu!

Takie właśnie myśli przyszły mi do głowy wczoraj w deszczu, na pogrzebie Pawła Kuszczyńskiego. Poety, człowieka, którego życie i twórczość właśnie takie były. Całkowicie podporządkowane owym starożytnym zasadom. O czym jeszcze nie omieszkam opowiedzieć.

Bo wczoraj tam, przy jego grobie zrozumiałem że pisać muszę dalej. Pomimo wszystko.