„I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego”.     Ewangelia Mateusza 25 – 46

Co było takiego w Chrześcijaństwie pierwszych wieków, że błyskawicznie opanowało prawie cały ówczesny świat? Pomimo prześladowań, przeciwności? Zanim w ogóle zaświtało w głowach polityków i władców, że jest na tyle silne iż można je wykorzystać do własnych celów? Albo inaczej, co było takiego w ludziach, w całych społeczeństwach, że w ogóle przyjmowały one Chrześcijaństwo porzucając swoje dawne wierzenia. I powtórzę tu raz jeszcze, nie mówię o czasach w których stało się ono narzędziem polityki zagranicznej. A więc co? Myślę że jedną z głównych przyczyn a może nawet przyczyną najważniejszą, było realne poczucie wieczności w świadomości. Ludzie instynktownie wręcz, wierzyli że jest coś poza śmiercią. I wierzyli w to w ramach każdej wczesnej cywilizacji. Mamy na to niezliczone dowody. Śmierć nie była dla naszych przodków końcem! Człowiek wyruszał w dalszą drogę i to było oczywiste! Wystarczy naprawdę liznąć ociupinkę archeologii żeby przyjąć to za pewnik. Bardzo trudno doszukać się przejawów ateizmu w archeologii. Oczywiście by być uczciwym, trzeba przywołać poglądy takich ludzi jak Epikur czy Lukrecjusz ale to rozważania raczej elitarne. Zwykły zjadacz chleba nie odnajdywał pocieszenia w perspektywie nieistnienia. Ale nawet poglądy Epikura i Lukrecjusza. Symetria i asymetria miały na celu ten sam zabieg co religie. Oswoić pierwotny lęk przed śmiercią. Odpowiedzieć na pytanie co stanie się z człowiekiem z chwilą kiedy zakończy swój żywot? Tak więc samo pytanie ,,co dalej” było kluczowe dla większości ludzi.

I właśnie tu objawia się cała moc wiary ówczesnych Chrześcijan. Absolutna pewność tego, co stanie się z nimi po śmierci. Czyli pewność wiecznego życia z Bogiem. I to nie przez rytuały, nie przez doskonałość prowadzonego życia czy wyposażenie grobowca. Najzwyczajniej przez łaskę okazaną przez Boga, która polega na tym że jeśli uwierzysz w Syna Bożego Jezusa Chrystusa i jego wieczne panowanie i owemu panowaniu się poddasz, czeka cię zbawienie od wiecznej śmierci i od wiecznego cierpienia.

I niezależnie jakbyśmy na wiarę wczesnego chrześcijaństwa patrzyli, nie zmienia to faktu że skutkiem takiego przekazu był błyskawiczny pochód Kościoła przez cały cywilizowany świat. Pomimo licznych ofiar. Proszę pamiętać że z wyjątkiem Jana, wszyscy apostołowie, zostali zamordowani. Jednak ich wiara przetrwała. Dlaczego? Dlatego że perspektywa wiecznego życia, bez trosk, bez strachu i chorób,w świecie utworzonym na nowo przez Boga, nie ma sobie równych. Wracamy do Raju! Przy takiej perspektywie, życie staje się już nie tak ważne a strach przed śmiercią właściwie znika.

A teraz mamy XXI wiek. To stwierdzenie dla wielu określa wszystko. Postęp, brak ciemnoty, nowoczesne społeczeństwo dalekie od mroków średniowiecza i zabobonu. Wspaniały czas postępu! Niespotykany rozwój medycyny i nauki w ogóle! Człowiek jest miarą wszechrzeczy! Mamy możliwości tak nieprawdopodobne że nie śniło się nikomu jeszcze kilka dekad temu. Choćby cyfryzacja, telefony komórkowe, ogólnoświatowa sieć, drony, roboty, panele solarne a ostatnio jeszcze sztuczna inteligencja, która dosłownie szarżuje przez naszą codzienność. Nieźle co? A jednak śmierć ma się całkiem dobrze i okazuje się że w jej obliczu jesteśmy nadal totalnie bezradni. Ot, ostatnio, głupia sekwencja białek kilka lat temu, pokazała tą bezradność dobitnie na bardzo wielu płaszczyznach.

I tu moje rozważania rozwidlają się tworząc dwa przekazy. Jeden dla tych którzy nie mają lub nie chcą mieć z chrześcijaństwem nic wspólnego, drugi dla tych, którzy określają się jako wierzący.

Tekst pierwszy.

Dzisiaj wiara w wieczność zanika. A wraz z tym zjawiskiem cywilizacja Europy marginalizuje zjawisko śmierci. Śmierć jest zamiatana pod dywan. Gramy w taką grę: nie widzę cię, więc cię nie ma. Umierający chorzy oddawani są do szpitali co daje komfort nieobecności przy umieraniu. Zwłoki na ulicy błyskawicznie zasłania się parawanem. Nie ma mowy o rytuałach czuwania przy zmarłych w ich własnych domach przez trzy dni ( co było normą jeszcze za czasów naszych dziadków i babć ) trumny coraz częściej przy pogrzebach są zamknięte. Z wyjątkiem najbliższych, właściwie nie widzimy umarłych. Oddaliśmy ich wąskiej grupce specjalistów. Nie nosimy już żałoby i… udajemy że śmierci nie ma. To trochę jak czary, albo jak sztuczki iluzjonisty. Nie widać, nie ma. Ale ona jest. Jej nie obchodzi fakt że mamy XXI wiek i postęp medycyny. Nie obchodzi jej także ,,sztuczne umieranie” w grach i filmach, którym próbujemy zastąpić to umieranie prawdziwe. Śmierć jest i dotyczy każdego. Można co najwyżej przedłużyć sobie życie o kilka lat, jeśli ma się oczywiście wystarczająco dużo środków. Można oczywiście negować ten fakt, przez całe życie uciekając w zabawę i szaleństwo ( nic nowego, warto poczytać pamiętniki z czasów zarazy ) chowając głowę w piasek do ostatniego tchnienia. A ona przyjdzie. Bo śmierć jest realna. A jeśli śmierć jest, to oczywiście pozostaje to denerwujące jak kamyk w bucie pytanie: umrę i co dalej?

Co się ze mną stanie, gdzie się podzieje moja świadomość? Moje ja? Co dalej? I można by tu odetchnąć wzorem Epikura, że to nas nie dotyczy, powołać się na niebyt w nieświadomości. Uspokoić strach wzorem pewnej pani profesor, która śmiała się mniej więcej tak na antenie: „nie bójcie się, bo tam nie ma żadnego tunelu ze światłem na końcu, tam nic nie ma”. Ale jednak jeśli… niebyt nie istnieje a ,,po drugiej stronie” czeka na nas wieczność. Co wtedy?

Tekst drugi.

Po pierwsze uważnie przeczytajcie tekst pierwszy. I zadajcie sobie bardzo proste pytanie. Co i w jaki sposób mówicie tym, którzy nie wierzą? Czy w dzisiejszym Kościele jest jeszcze miejsce na rozmowy o wieczności danej nam przez Boga? Czy my sami w nią wierzymy? A może chodzi nam już tylko o sprawnie działający mechanizm ,,Tu i Teraz”? O to byśmy przeżyli te kilka dekad na ziemi w szczęściu, zdrowiu i pomyślności realizując nasze plany i wizje lub wizję naszych liderów? Czy poprzestajemy w naszym mówieniu o Bogu, w naszej ewangelizacji do przekazu: ,,Jezus cię kocha?” Oczywiście przekazu jak najbardziej prawdziwego, ale jeśli pozbawionego całego kontekstu pozostającego dzisiaj tylko sloganem! Bo dla dzisiejszego społeczeństwa Jezus i jego miłość nie mają żadnego znaczenia, lub są tylko dodatkowym ,,absolutnym gratisem” w ich życia. Czy my głosimy Ewangelię? A jeśli nie, to co wtedy?

Dla obu tych grup mam cytat z Biblii, warto ten cytat przemyśleć jako początek rozważania o śmierci i o wieczności.

Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.

Ewangelia Jana 3:16