Zauważyłem ostatnio w Internecie, że spora część ludzi fascynuje się urządzeniami analogowymi. I ja się zupełnie temu nie dziwię. Sam mam ogromny sentyment do analogów. Wolę aparat na kliszę, stare szumiące radio, maszynę do pisania niż ich cyfrowe odpowiedniki. Pewnie jest w tym trochę nostalgii ale i sporo praktyki. Śledzę rozwój świata komputerów od lat osiemdziesiątych, od tych małych ZX spectrum podłączanych do radzieckiego telewizora, przemycanych do Polski w bombonierkach. Przeszedłem całą drogę rozwoju cyfryzacji. Pamiętam czasy kiedy na telefon czekało się dwadzieścia lat a żeby zadzwonić do innego miasta trzeba było zamówić ,,zamiejscową”. Moim pierwszym komputerem był PECET w Windowsem 386 a pierwszą grą – kulki. Zresztą przez spory okres życia pracowałem na etacie informatyka, a to zakładając sieci i oprogramowanie, a to ucząc grafiki komputerowej, czy pakietów biurowych. Należę do grona tych dinozaurów, które może nie potrafią promować się na Instagrama ale spokojnie postawią na laptopie Windowsa czy Linuxa i nie rozbiją sobie głowy się ma Macu. Czyli mniej więcej ogarniam, jak na prawie sześćdziesięciolatka wystarczy. Zresztą sam ten wpis powstaje na postawionym niedawno Linux Mint, bo stary laptop przestał ogarniać Windowsa a po co kupować nowy jak ten na Linuchu jeszcze z dwa lata ze spokojem podziała? (tak mieszkam w okolicach Poznania) Tak więc brałem całe życie prawie udział w tym wyścigu. Zawodowo i rozrywkowo. Jednak analogowy świat coraz bardziej przekonuje mnie do siebie i coraz częściej do niego uciekam. Moja ucieczka zaczęła się od bardzo praktycznego zdarzenia. Otóż, zepsuła mi się w pracy cyfrowa waga. Oczywiście kupiłem nową. Wytrzymała miesiąc. Jako że w pracy waga była mi niezbędna do ważenia przesyłek, wykosztowałem się na markową drogą jak jasny gwint cyfrową wagę. Przetrzymała pół roku. Nie rzucałem nią o ścianę, nawet kawy na nią nie wylałem. Po prostu coś się zepsuło i przestała działać. I tu się zdenerwowałem. Pojechałem na targ staroci i za DZIESIĘĆ złotych, kupiłem wagę jednoszalkową używaną w PRL w kuchniach do ważenia składników na wypieki. To było dekadę temu. Waga działa do dzisiaj bo nie ma się co zepsuć. Nie potrzebuję jakieś laboratoryjnej dokładności a tylko tyle żeby określać wagę dla kurierów. Nagle okazało się że coś co jeszcze niedawno kurzyło się na strychu spokojnie jest przydatne w pracy. Wtedy zacząłem się zastanawiać ile jeszcze mam w domu nowoczesnego sprzętu, który psuje się i trzeba kupować nowy a kiedyś jego analogowy odpowiednik działał dekadami? I tak wróciłem do nakręcanego zegarka, termometru i barometru za oknem, kuchennego radia, moździerza. Odpuściłem kalendarz w komórce i jak za dawnych czasów mam taki na biurko ale też taki na ścianę ( nawet jeden przyniósł mi kominiarz! Kto jeszcze to pamięta? ) I tak powoli moja gromadka analogów powoli dostaje nowe życie. I widzę że idę w ,,analogizację” coraz dalej i tu już nie chodzi o aparat fotograficzny na kliszę, maszynę do pisania, czy suwak logarytmiczny (genialny wynalazek). Chodzi o to że doszedłem do momentu w którym przed każdym zainstalowaniem aplikacji zastanawiam się czy dałbym radę obsługiwać jej analogowy odpowiednik i czy nie wgranie tej aplikacji najzwyczajniej nie ma sensu. Oczywiście są takie, które mają ale naprawdę jest ich niewiele. Bo z jednej strony niby taka nawigacja samochodowa ułatwia życie, ale przecież całe dekady posługiwałem się zwykłym atlasem samochodowym i jakoś dojeżdżałem na miejsce. Albo czy cyfrowy aparat w komórce sprawia że robię lepsze zdjęcia niż te, które robiłem analogiem? Czy edytor tekstu sprawił że moja twórczość stała się bardziej dojrzała? Na pewno wszystko stało się szybsze i łatwiejsze. Ale czy lepsze? Co daje ta szybkość i łatwość? Wolny czas? Na co? Może tylko na obsługę jeszcze większej ilości aplikacji…