,,Mieszkała też w Jafie pewna uczennica o imieniu Tabita, co znaczy Dorkas. Jej życie wypełnione było dobrymi uczynkami i udzielaniem jałmużny” Dz 9-36

Olbrzymie stadiony wypełniony tysiącami ludzi, zespoły muzyczne korzystające z najnowszego sprzętu, doskonale skrojone utwory, porywające kazanie, modlitwa wyciskająca łzy wzruszenia, ludzie biegnący oddać swoje życie w ręce Boga, książki sprzedawane w tysiącach egzemplarzy, milionowe zasięgi w mediach społecznościowych itd. itp. Patrzysz i myślisz jakie to wspaniałe!

I ja nie mam wcale zamiaru dzisiaj z tym polemizować. Chcę za to powiedzieć o czymś szalenie ważnym. O zwykłej cichej codzienności. Kiedy mówca wyjedzie, zespół zwinie sprzęt a ludzie się rozjadą po całym kraju. Kiedy zamknie się media społecznościowe i stronę w kolejnym poradniku w rodzaju ,,Dziesięć kluczy do dziesięciu zwycięstw Chrześcijanina”. Co wtedy? Dla mnie to chwila w której przychodzi na nas wielki test spraw małych. Albowiem właśnie te sprawy są sednem naszej wiary. Nie wielkie wydarzenia, nie wspaniałe nabożeństwa ale codzienność. Baden Powell, założyciel skautingu, powiedział kiedyś, że każdy głupi, potrafi być skautem ( po naszemu harcerzem ) przy ładnej pogodzie. I coś w tym jest. Wielkie wydarzenia dają ,,kopa” i to takiego od którego można się uzależnić. (Bodajże ojcowie Benedyktyni mają na to taki ciekawy termin – obżarstwo duchowe.) A więc co się z tobą dzieje kiedy na szarym koniu, w szarym płaszczu wjeżdża w nasze życie, ten wcale nieapokaliptyczny jeździec zwany Szara Codzienność. Kiedy trzeba wstać w poniedziałek i rozpocząć całą masę maleńkich spraw. Wtedy właśnie nasze podejście do owych spraw definiuje nas jako Chrześcijan. Bo nasza droga, nasza wiara rozgrywa się w takim mikroświecie! Miliony spraw najmniejszych: gestów, decyzji, słów, reakcji które są naszą codziennością. Tu, a nie na wielkich eventach wygrywamy lub przegrywamy nasze codzienne chodzenie z Bogiem. Tu jesteśmy lub nie jesteśmy tymi, którzy składają świadectwo zupełnie zmienionego życia. Rozmowa przy porannej kawie, korek na przejeździe kolejowym, kolejka w sklepie, e-mail od zdenerwowanego klienta, telefon ze szkoły. Jak wtedy jest z naszą świętością? Albo inna sprawa. Sąsiad który ma tak spuchnięte nogi że nie może wejść po schodach a którego spotykamy codziennie, płaczące dziecko, przeklinająca grupka młodzieży, głupi brudny film na płatnej platformie. Jak podchodzimy do takich sytuacji, których wymieniać mógłbym tysiące a wszystkie sprowadzają się do pytania: jak postępujemy na co dzień? Jak się ma nasze chrześcijaństwo w skali jeden do dziesięć kiedy nikt nie patrzy, lub kiedy nikt wokół nie wie, że my wierzymy! Inne pytanie czy w dzisiejszych czasach, w których dobro nazywane jest złem a zło dobrem możemy z lekkim sercem pozwolić sobie na anonimowość wiary? Bo czy my w ogóle mówimy o Panu Bogu? Ale nie cytując i przerzucając się na wersety mojej racji. Czy mówimy o Panu Bogu naszymi codziennymi uczynkami? Czy pokazujemy Go przez uświęcenie spraw najmniejszych, modlitwą zwykłych życzliwych gestów, słów obdartych z wulgaryzmów, jakością tego co słuchamy, oglądamy, nawet tego jak wyglądamy?

Definiuje nas ,,świętość spraw maleńkich”, to co robimy dla drugiego człowieka, dla bliźnich. Dla potrzebujących, słabych, złamanych, cierpiących. Ale też dla zwyczajnych nudnych bliźnich, którzy właśnie wylecieli z kręgu naszych świętych zainteresowań bo… nic złego się u nich nie dzieje. Co robimy dla samych siebie, bo to też ważne! Każda rzecz którą robimy ma znaczenie, każda mała sprawa wcale nie jest mała. Każdy wasz uśmiech, życzliwy gest, pochylenie się nad bliźnim jest ważne w oczach Boga. To W JAKI SPOSÓB idziemy, jest dla nas sprawdzianem CZY idziemy za NIM. Deklaracje to dopiero początek. Codzienne życie to sedno naszej wiary.

Mieszkała też w Jafie pewna uczennica o imieniu Tabita, co znaczy Dorkas. Jej życie wypełnione było dobrymi uczynkami i udzielaniem jałmużny. I stało się w tych dniach, że zachorowała i umarła. Obmyto ją i położono w sali na piętrze. A ponieważ Lidda leży blisko Jafy, gdy uczniowie usłyszeli, że jest tam Piotr, posłali do niego dwóch ludzi, prosząc, aby nie zwlekał z przyjściem do nich. Wtedy Piotr wstał i poszedł z nimi, a gdy przyszedł, wprowadzili go do sali na piętrze. Obstąpiły go wszystkie wdowy, płacząc i pokazując tuniki i płaszcze, które Dorkas im robiła, gdy była z nimi. A Piotr wygonił wszystkich, klęknął i modlił się. Potem zwrócił się do zmarłej i powiedział: Tabito, wstań! A ona otworzyła oczy i zobaczywszy Piotra, usiadła. On podał jej rękę i podniósł ją, a zawoławszy świętych i wdowy, pokazał ją żywą.

Zawsze niezmiernie mnie wzrusza postać Tabity. Nie była kimś wielkim. Szyła ubrania. Żyła pomagając ludziom. Nie zorganizowała bodaj najmniejszej konferencji. Nie miała zasięgów. Nie napisała poradnika ani nawet nie śpiewała w jakimś zespole ( przynajmniej nie ma o tym wzmianki ). Szyła ludziom ubrania. Szyła ubrania dla wdów czyli dla kobiet w bardzo ciężkiej sytuacji. Dla swojej społeczności była tak cenna że błagano o jej wskrzeszenie. Tabita była specjalistką od ,,świętości spraw maleńkich”. Pomyślcie o tym dzisiaj.

Dobrej niedzieli