Postanowiłem wrzucić ten materiał tuż przed pierwszym listopada, bo data to dla większości rodaków ważna. Przez internet przetacza się burza przeciwników i zwolenników Helloween, prześmiewczych scenek kabaretowych swojskiego ,,grobingu”, prób przywrócenia tradycji dziadów a dla nielicznej tych z Protestantów, którzy nie wybili się modnie ponad ,,wszelką tradycję”, przypomnienie skromną grafiką o Dniu Reformacji. Tak czy inaczej do tematu najbliższych dni mało kto podchodzi obojętnie (szczególnie kiedy utknie w korku w drodze na cmentarz). Pozwólcie więc na małą prywatę i pewien pomysł, którym chciałbym się z wami podzielić. Wiecie. Niezależnie jak do tego czasu podejdziemy i tak jednego nie da się zmienić. Życie kiedyś się kończy. Co więcej, obiektywnie patrząc nie jest ono wcale takie długie. Sam zastanawiam się i za pewne to oznaka wieku, jak to się stało że jeszcze wczoraj zdzierałem kolana na rowerku i bolało a dzisiaj boli przy wstawaniu z łóżka. Wszystko jest ulotne… I tak sobie myślę, jeśli życie jest tak ulotne, czy warto je tak marnować? Oczywiście marnowanie życia jest sprawą względną, to co dla jednych jest marnowaniem czasu, dla drugich czystą przyjemnością. Tylko że znowu włącza mi się tryb ,,pedagog mediów”. Bo o mediach chcę tu napisać. Do sedna! Doszliśmy do takiego momentu w cywilizacji w którym przeciętny człowiek poświęca około 10% na dobę na media społecznościowe. Nie na internet ale na same media społecznościowe. To około trzech godzin. Mówię o przeciętnym człowieku. Statystycznym. Co oznacza że są tacy, którzy zaglądają tam zdecydowanie częściej. Trzy godziny dziennie przeglądamy filmiki, memy, dajemy lajki, hejtujemy, wyrażamy swoje opinie na każdy, nawet najbardziej odklejony temat, sprawdzamy nasze statystyki. Trzy godziny dziennie wchodzimy w nierealną, sztucznie zbudowaną interakcję ponosząc psychiczne, społeczne, kulturowe i ekonomiczne koszty tej interakcji. A czas płynie. A życie przecież jest ulotne. Od czasu do czasu, ktoś wielkim głosem woła że odchodzi z tego sztucznego świata! Że dosyć, że jest totalnie rozbity ilością bodźców, ma depresję, stany lękowe itd. Bardzo często jednak wraca. Dlaczego? Bo media społecznościowe stały się częścią naszego życie tak dalece, że nie sposób z nich zrezygnować. A już artysta czy twórca ( niekoniecznie internetowy) jest praktycznie skazany na MS. Jednak! Czy naprawdę musimy oddawać medialną dziesięcinę? Czy jest jakaś droga na wyrwanie z takiej klatki?

A gdybym tak rzucił wam wyzwanie, jako pedagog, człowiek od mediów i stary instruktor harcerski? Nazwałem to wyzwanie ,,14/24” i postanowiłem że zacznę je promować. Jakie to wyzwanie? Otóż! Nie musisz rezygnować z mediów społecznościowych jeśli nie możesz lub nie potrafisz lub nie chcesz. Ale! Poświęć na nie 14 minut i 24 sekundy na dobę. To dokładnie jeden procent twojego czasu. Wystarczy by wrzucić wpis, sprawdzić statystyki, odpowiedzieć na ważne pytanie. Jeden procent twojego życia zamiast dziesięciu. 14 minut 24 sekundy zamiast trzech godzin. Spróbuj tak przez tydzień, miesiąc, rok, ile chcesz. Zobacz ile czasu ci zostaje na zupełnie inne sprawy: na spacer, rozmowę z bliskimi, na książki, twórczość. Na rozejrzenie się wokół.

Nastaw sobie alarm w telefonie na 14 minut i 24 sekundy i zanim odpalisz jakieś ,,społecznościówki” włącz go. Kiedy usłyszysz alarm najzwyczajniej opuść media społecznościowe. Oddałeś im już jeden procent swojego życia w tej dobie. Starczy. To wszystko. Tylko tyle. Czy możesz podjąć to wyzwanie?

PS: Pomysł 14/24 powstał w mojej głowie w czasie sprzątania na cmentarzu. To sprzyja refleksji na temat przemijania, marnowania cennych chwil i kruchości ludzkiego życia.