Wielki jest PAN i godzien wielkiej chwały, a jego wielkość jest niezbadana. Pokolenie pokoleniu będzie wychwalać twoje dzieła i opowiadać o twoich potężnych czynach. Będę wysławiać wspaniałość chwały twojego majestatu i twoje cudowne dzieła. ( PSALM 145 3-6 )

Coś się zmieniło. W sposób prawie niezauważalny, powoli, przez lata dokonywała się w nas cicha rewolucja. A kiedy już przyszła, kiedy na dobre zadomowiła się w nas, w naszych domach, społecznościach, kościołach, zborach, w naszym pojmowaniu chrześcijaństwa, wtedy zachwiała naszą tożsamością i naszą wiarą. Jeśli miałbym w jakikolwiek sposób nazwać ten proces to chyba tak: Bóg i ja zmieniliśmy na Ja i Bóg. Niby niewiele, niby to to samo, a jednak konsekwencje tej zamiany są olbrzymie. Co ciekawe nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego że zmiana ta zaistniała. Niby wszystko jest po staremu! A jednak nie jest. Żeby to odkryć trzeba zajrzeć do starych zakurzonych kancjonałów, do dawno już nieczytanych klasyków i kazań tych, o których nikt już dzisiaj nie pamięta. Kiedy zadamy sobie trud spojrzenia wstecz zauważymy bardzo specyficzne zjawisko językowe. Teksty te aż roją się od słów: TY, ON, JEGO, JEMU itd. Głównym bohaterem, głównym odbiorcą, podstawą, filarem owych rozmyślań jest Bóg. To właśnie stanowi fundament owych tekstów. Tam zdobywamy wiedzę o całkowitej Bożej suwerenności, łasce, mądrości i miłości. Tam znajdujemy sens w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Tam w końcu znajdujemy pocieszenie Ducha Świętego. ON, JEMU, JEGO, TY, TOBIE, W TOBIE, PRZEZ CIEBIE…

Kiedyś, całkiem niedawno, pojawiło się w tym wszystkim JA. Na początku jak najbardziej normalne i logiczne uzupełnienie. Bo przecież usprawiedliwione wieloma biblijnymi cytatami. I nie było by w tym nic złego, nic niestosownego ale problem w tym, że to JA zaczęło powoli się panoszyć. Zaczęło powoli puchnąć i rozpychać się łokciami. I doszliśmy do momentu w którym nasze książki, nasze śpiewniki, nasze kazania uginają się od słów: JA, MNIE, MÓJ, DLA MNIE, O MNIE, MY, DLA NAS, O NAS…

I tak człowiek powoli staje się sednem wszystkiego. Chrześcijaństwo zaś staje się narzędziem do realizacji swojego JA. Bóg ma DLA MNIE. MOJE uwielbienie. NASZA wspólnota. MÓJ duszpasterz, który zna prawidłową odpowiedź. MOJE zrozumienie pisma. MOJE świadectwo. Niby wszystko w porządku ale, nic nie jest w porządku, bo wszystko jest nie na swoim miejscu. Później dziwimy się i otwieramy szeroko oczy i zadajemy pytanie: jak to jest że kiedyś chrześcijanie zdobywali cały świat dla Chrystusa nie mając nawet jednego procenta tych narzędzi co dzisiaj a obecnie nasze wysiłki ewangelizacyjne są delikatnie mówiąc mierne? A jakie mają być, jeśli nie mamy dla całkowicie zagubionego a jednocześnie całkowicie zakochanego w sobie samym człowieka, żadnej alternatywy? Oczywiście to prawda że Biblia mówi też o nas, o chwalebnych czynach, o bohaterach, prorokach, apostołach itd. Tylko! To nie jest fundament! To skutek zaistnienia Boga w życiu tych ludzi. Bez Boga Dawid pasłby owce do końca życia, Józef zginąłby w dole, Daniela zjadły by lwy a Salomon nie byłby takim sobie średnim władcą! Kto naprawdę jest jedyny prawdziwym bohaterem tych opowieści?

Warto dzisiaj poparzyć uczciwie na nasz stan i odpowiedzieć sobie na pytanie ile w naszym Chrześcijaństwie jest Chrystusa a ile Nas? Ile w naszej wierze jest Boga a ile stworzenia? Czy nasze Halleluja nie zmieniło się czasem w Hellelu – JA?

A jeśli tak się stało to cóż. Wygląda na to że musimy się nawrócić.

( Jako ilustrację moich rozmyślań wstawiam dzisiaj obraz mojego ukochanego malarza pt: Spis ludności w Betlejem. Trzeba trochę się natrudzić by znaleźć sedno tej opowieści a przecież przez cały czas nie na nie patrzy. Trzeba tylko przestać zwracać uwagę na te tłumy)